ردپای تاریخی
ته‌دیگ در منابعِ آشپزی
ته‌دیگ بخشی از برنج‌پزی ایرانی است که در آن لایهٔ برشتهٔ کف در کنار دانه‌های نرم ارزش دارد. ایرانیکا در شرح کتهٔ شمال ایران، تشکیل پوستهٔ طلایی برنج را ثبت می‌کند.
تاریخچه و خاستگاه
تاریخچهٔ ته‌دیگ
پوستهٔ برنج در منابعِ آشپزیِ ایران
ایران · روش‌های برنج‌پزی و روایت‌های قاجاری
ضیافتی در کاخ گلستان در دورهٔ قاجار، حدود ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۰. این تصویر آرشیوی فضای آن دوره را نشان می‌دهد و عکس همین دستور غذا نیست.
منسوب به یحیی غفاری صنیع‌الملک دوم · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیخاستگاه و گسترش
روش‌های برنج‌پزی در روایت‌های قاجاری
آشپزان ایرانی برنج را به چند روش می‌پزند. شرح‌های تاریخی میان برنج آبکش و دم‌کشیده و کته تفاوت می‌گذارند؛ منابع دورهٔ قاجار مراحل شستن، خیساندن، جوشاندن و دم‌کردن را شرح می‌دهند.
نقشه‌ای رنگ‌آمیزی‌شده از جان پینکرتون، سال ۱۸۱۸. مرزها و نام‌های تاریخی متعلق به زمان خود نقشه‌اند؛ نشان روی آن راهنمای جغرافیای خوراک است، نه ادعایی دربارهٔ مرزها.
این نشانگر به یک سنت گستردهٔ آشپزی ایرانی اشاره دارد، نه نقطهٔ اثبات‌شدهٔ پیدایش.
جان پینکرتون · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیبر سفرهٔ ایرانی
ته‌دیگ، فراتر از یک گونه
ته‌دیگ نام لایهٔ برشته و محبوبِ کف قابلمهٔ برنج است. گونه‌های برنجی، نانی و سیب‌زمینی در فرهنگ برنج‌پزی ایران جا دارند؛ این دستور مخصوص ته‌دیگ برنجی ساده است، نه مایهٔ تخم‌مرغ و ماستی که در بعضی ته‌دیگ‌ها و ته‌چین به کار می‌رود.