تاریخچه و خاستگاه
شیر و برنج در نوشته‌های خوراکِ ایران
ایران · برنج و پذیراییِ خانگی
نانوایی ایرانی در حدود سال ۱۸۵۰. این عکس پنجره‌ای به فرهنگ خوراک روزمرهٔ دورهٔ قاجار است و تصویر غذای نهایی نیست.
عکاس ناشناس · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیردپای تاریخی
ایرانیکا شیربرنج را در میان خوراک‌های برنجیِ ایران ثبت می‌کند و از شیر و عطر‌دهنده‌ها، با شیرهٔ انگور به‌عنوان یکی از همراهان، نام می‌برد. این سند جایگاهش را در آشپزی ایرانی نشان می‌دهد، بی‌آنکه مخترع یا زادگاهی یگانه تعیین کند.
خاستگاه و گسترش
روایت‌های امروزیِ آشپزان ایرانی، هما و آزیتا مهران، تفاوتِ انتخاب خانواده‌ها در شیرینی و چاشنیِ روی غذا را نشان می‌دهند. پایهٔ بدون شکرِ این دستور یکی از این شیوه‌هاست، نه ادعای یکسان‌بودنِ روش همهٔ خانواده‌ها. عسل و شیرهٔ خرما انتخاب‌های سروِ این نسخه‌اند.
نقشه‌ای رنگ‌آمیزی‌شده از جان پینکرتون، سال ۱۸۱۸. مرزها و نام‌های تاریخی متعلق به زمان خود نقشه‌اند؛ نشان روی آن راهنمای جغرافیای خوراک است، نه ادعایی دربارهٔ مرزها.
این نشانگر به یک سنت گستردهٔ آشپزی ایرانی اشاره دارد، نه نقطهٔ اثبات‌شدهٔ پیدایش.
جان پینکرتون · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیبر سفرهٔ ایرانی
شیر و برنج همان دو ماده‌ای هستند که نام غذا را می‌سازند. این خوراک آشنا در خانواده‌های ایرانی از صبحانه‌ای ساده تا دسری کوچک جای دارد. بعضی آن را در قابلمه شیرین می‌کنند و بعضی ساده می‌پزند و با شیره، عسل یا مربا سر سفره می‌آورند. این دستور از روش دوم پیروی می‌کند.