ردپای تاریخی
خانواده‌ای از غذاهای برنجی
ته‌چین مرغ یکی از گونه‌های ایرانیِ خانوادهٔ ته‌چین است و نام آن به چیدن مواد در ته ظرف اشاره دارد. منابع تاریخی از برنج همراه ماست، زعفران و تخم‌مرغ و گونه‌های مرغ، گوشت، اسفناج، ماهی و سبزیجات یاد می‌کنند.
تاریخچه و خاستگاه
تاریخچهٔ ته‌چین مرغ
ته‌چین در هنرِ ثبت‌شدهٔ پلوپزیِ ایرانی
ایران · برنج‌پزی و اسنادِ قاجاری
ضیافتی در کاخ گلستان در دورهٔ قاجار، حدود ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۰. این تصویر آرشیوی فضای آن دوره را نشان می‌دهد و عکس همین دستور غذا نیست.
منسوب به یحیی غفاری صنیع‌الملک دوم · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیخاستگاه و گسترش
روشِ برنج‌پزی در اسنادِ قاجاری
روش چندمرحله‌ایِ شستن، خیساندن، جوشاندن و دم‌کردن برنج در دورهٔ قاجار با دقت فراوان ثبت شد. این سنت، زمینهٔ تاریخی مهمی برای ته‌چین فراهم می‌کند، بی‌آنکه اختراع آن در دربار را ثابت کند.
نقشه‌ای رنگ‌آمیزی‌شده از جان پینکرتون، سال ۱۸۱۸. مرزها و نام‌های تاریخی متعلق به زمان خود نقشه‌اند؛ نشان روی آن راهنمای جغرافیای خوراک است، نه ادعایی دربارهٔ مرزها.
این نشانگر به یک سنت گستردهٔ آشپزی ایرانی اشاره دارد، نه نقطهٔ اثبات‌شدهٔ پیدایش.
جان پینکرتون · ویکی‌مدیا کامنز · مالکیت عمومیبر سفرهٔ ایرانی
بر سفرهٔ ایرانی
ته‌چین از غذاهای مجلسی ایرانی است و ارزش آن به تضاد میان بافت نرم و زعفرانیِ درون و پوستهٔ طلایی و برشتهٔ بیرون است. می‌توان آن را در ظرفی عمیق یا به‌شکل نازک‌تر در سینی پخت؛ مرغ نیز یکی از رایج‌ترین مواد لایهٔ میانی آن است.