تاریخچه، خاستگاه و جایگاه این غذا بر سفرهٔ ایرانی؛ همراه با منابع و تصاویر تاریخی.
ردپای تاریخی
شربت در روایت مهمان‌نوازی
شربت در مهمان‌نوازی ایرانی جایگاه ثبت‌شده‌ای دارد. ایرانیکا از پذیرایی با نوشیدنی‌های شیرین در کنار میوه و شیرینی هنگام دیدوبازدید یاد می‌کند. این سند درباره رسم کلی پذیرایی است و تاریخ پیدایش شربت آلبالو را تعیین نمی‌کند.
نقشه‌ای رنگ‌آمیزی‌شده از جان پینکرتون، سال ۱۸۱۸. مرزها و نام‌های تاریخی متعلق به زمان خود نقشه‌اند؛ نشان روی آن راهنمای جغرافیای خوراک است، نه ادعایی دربارهٔ مرزها.
این نشانگر به رسم شربت‌نوشی در ایران مربوط است، نه خاستگاه گیاه آلبالو یا محل اثبات‌شده ابداع این شهد. دستورهای خانگی و مناسبت‌های سرو متفاوت‌اند.
سمیرا، نویسنده امروزی دستورهای ایرانی، روش خانگی استراحت دادن آلبالوی هسته‌گرفته با شکر، پخت آب میوه و مصرف شهد در نوشیدنی سرد یا کنار دسر را ثبت کرده است. با این روش، آلبالو فقط به خوردن میوه تازه محدود نمی‌شود.
بر سفرهٔ ایرانی
آلبالو در آشپزی
آلبالو با گیلاس فرق دارد؛ ترشی آن برای شربت، مربا و غذاهای برنجی مناسب است. در این شربت طعم خود میوه اصلی است و از گلاب، نعنا یا رنگ خوراکی استفاده نمی‌کنیم.
